PRIDE A’DAM M/V (e.v.a.)

Geplaatst op: 2-8-2017
Deze column is eerder geplaatst in weekblad Privé van week 31.
 
Een paar jaar geleden werd ik aan de ingang van de Efteling door een vriendelijke heer gewaarschuwd dat het er die dag ‘Gayday’ was. Dus veel roze en veel homo’s. “Of ik daar wellicht moeite mee had?”. Ik antwoordde dat ik het helemaal prima vond, maar dat ik het voor onze kinderen wél zielig zou vinden als Holle Bolle Gijs de hele dag bezet zou zijn. Hoewel dit foute grapje anders doet vermoeden ben ik behoorlijk ruimdenkend. Iedereen moet naar mijn mening overal en altijd zichzelf kunnen zijn. Behalve dan Jandino Asporaat. Die mag wat mij betreft altijd Judesca zijn.

Desondanks heb ik de afgelopen week als bijzonder verwarrend ervaren. Juist in de week dat volgens SIRE jongens weer gewoon jongens moeten worden, komt de NS met  genderneutrale welkomstboodschappen waarin jongens vooral géén jongens meer mogen zijn. Jongens, meisjes, dames én heren moeten voortaan ‘reizigers’ worden. Zo ‘voelt iedereen zich namelijk aangesproken’.

Even voor de duidelijkheid, ik heb dus niks tegen het allesomvattende ‘goedemorgen reizigers’ in de trein. Of tegen een sekseneutraal toilet met naast het urinoir een prullenbakje voor het maandverband. Allemaal prima. Mijn vrouw vindt sowieso dat ik zittend moet plassen, en ik vind op mijn beurt dat zij niet moet staan zeiken.

Maar mij is nog niet helemaal duidelijk waar deze genderneutrale lobby ophoudt? Moeten nieuwe ouders straks een neutrale blauw/roze slinger voor hun raam hangen met ‘HOERA, EEN PERSOONTJE!”? Mag Rob Geus tijdens een keukeninspectie nog enkel verzuchten: “Mens, mens, mens, hier word ik niet vrolijk van?”

Een volledig genderneutrale samenleving is toch juist super verwarrend? Het wordt volgens mij maar een zootje op bijvoorbeeld Pride Amsterdam; dé jaarlijkse feestweek voor lesbies, homo’s, biseksuelen, transgenders en interseksuelen. Oftewel voor mensen die van mensen houden, voor mensen die van mensen én van mensen houden, voor mensen die mens zijn maar zich een mens voelen of juist geen van beiden, en voor mensen die geboren zijn met geslachtskenmerken van zowel mensen áls mensen.

Welke muziek gaan ze daar draaien? Moeten Chaka Khan en The Weather Girls opnieuw de studio in? Want ‘I’m every woman’ of ‘It’s raining men’ mag niet meer. Dat zal moeten worden ‘I’m every person’ en ‘It’s raining people’. Kortom onnodig verwarrend allemaal. Ik zou alle Pride Amsterdam deelnemers vooral op het hart willen drukken; maak heel veel plezier. Maar denk na een avondje doorzakken óók aan het aloude gezegde: ’s avonds een mens, ’s morgens een mens!

 

 


GAME, SET & MATCH

Geplaatst op: 31-7-2017

Deze column is eerder geplaatst in weekblad Privé van week 30.

 Mijn vrouw wil nog wel eens een middagje gaan shoppen. Zomaar. Niet dat ze dan écht iets nodig heeft, maar gewoon omdat ze dingen wil kopen. En eerlijk is eerlijk, stiekem hoop ik dan altijd dat haar portemonnee al in de parkeergarage ten prooi valt aan een Oost-Europese zakkenrollersbende. Per saldo ben ik dan namelijk goedkoper uit dan wanneer mijn vrouw zélf met de creditcard in de winkelstraat belandt.

Maar nu ik afgelopen weekend het faillissementsverhaal van Boris Becker heb gelezen, besef ik dat het spendeergedrag van mijn vrouw alleszins meevalt. Deze voormalige Duitse tennislegende heeft er de afgelopen jaren een slordige 170 miljoen euro doorheen gesmasht. Sterker nog, hij schijnt inmiddels zelfs een schuld te hebben opgebouwd van een aantal tientallen miljoenen. Boom Boom Bankroet dus.

En natúúrlijk is het ironisch dat juist Boris Becker nu rood staat, maar ik kan er met mijn Calvinistische verstand niet bij dat een mens 170 miljoen verbrast. Nou is Boris financieel blijkbaar niet echt het voorbeeld van Duitse degelijkheid. Zo verloor hij in het casino al meer partijen dan hij op het tennisveld ooit gewonnen heeft. En we krijgen allemaal wel eens mailtjes van Nigeriaanse Prinsen die hun hinderlijk grote fortuin met ons willen delen. Ik vraag me dan altijd af welke malloot daar in vredesnaam in trapt. Nou, Boris Becker dus. Daarnaast heeft Boris natuurlijk nog een alimentatie gevalletje lopen na die love game in een bezemkast. Kortom, hij heeft al aardig wat breakpoints tegen gehad in zijn leven. Maar dan nog… 170 MILJOEN? Hoe kun je het zó ver laten komen? Boris heeft thuis 4 peperdure horloges liggen omdat hij ooit voor schunnig veel geld reclame maakte voor die merken. Maar blijkbaar was op geen enkele van die klokkies het tijdstip 5 voor 12 af te lezen.

 Binnenkort wordt Boris 50 en dan zal er tóch een feestje moeten komen. En om bier en bratwurst te kunnen betalen moet hij waarschijnlijk voor het eerst in zijn leven écht gaan werken. Of om in tennisjargon te blijven; hij zal een baan moeten gaan zoeken.

Nou heb ik misschien een ideetje voor Boris. Mijn broer heeft namelijk een café, en hij is nog met spoed op zoek naar personeel. Wat hem betreft kan Boris per direct beginnen op het terras. En als hij een beetje aardig kan serveren, dan zorgt mijn broer voor de opslag.

 

STAATSBEZOEK

Geplaatst op: 20-7-2017

Deze column is eerder geplaatst in weekblad Privé van week 29.

Sinds afgelopen zaterdag is Paleis Noordeinde tijdelijk geopend voor publiek. Paleis Noordeinde is zoals u wellicht weet het werkpaleis van ons Koningspaar. Echter, om te mogen zien waar zij hun Koninklijke handjes laten wapperen dien je wél eerst een toegangskaartje te kopen à €6,- per persoon. Ik vind dat op z’n minst opmerkelijk. Voor alle duidelijkheid, normale mensen zoals u en ik betalen middels onze belastingen namelijk óók al voor alle vorstelijke salarissen van ons koningshuis. En dus zie ik een bezoekje aan Paleis Noordeinde niet zozeer als een ‘leuk dagje uit’ maar als een inspectie van de werkvloer.

En ik zou het dan ook eigenlijk niks meer dan normaal vinden als Koning Willem Alexander gewoon aanwezig is op het paleis tijdens de rondleidingen. Beetje werkethos tonen aan de hardwerkende mensen die iedere maand zijn loon betalen. Ik zie het al helemaal voor me. Beetje onhandig naast zijn bureau stamelend dat ‘hij het er nog steeds heel erg naar zijn zin heeft’. En dat ie ons namens vrouw en kinderen wil bedanken voor het royale vakantiegeld van afgelopen maand.

Bezoekers mogen blijkbaar maximaal een half uur naar binnen en ze mogen absoluut nergens aankomen. Precies dezelfde instructies die ik mijn kinderen geef als we de souvenirwinkel van de Efteling binnenstappen. Ik ben inmiddels dan ook oprecht benieuwd wat er allemaal te zien is in dat werkpaleis. En of onze Koning, die volgens mij beschikt over een gezonde portie humor, wellicht nog wat practical jokes heeft achtergelaten. Gewoon om de 20.000 nieuwsgierigen ook écht een spannende anekdote mee te geven voor thuis. Een vergeelde oude Playboy met Viola Volt in zijn boekenkast bijvoorbeeld. Of een krijtbord met ‘Heden wéér Koninginnesoep’ bij de ingang van de kantine. Heeft hij speciaal voor de gelegenheid een ‘Koningsdag-oefenzaaltje’ in laten richten met een zakloop-parcours en een waslijn vol koek? Heeft hij in de vitrine met jachttrofeeën van opa voor de gein een paar fotolijstjes met onbekende kinderen achtergelaten? Of heeft hij in het trappengat een levensgroot staatsieportret van prinses Beatrix opgehangen, met op het bijbehorende messing plaatje de gegraveerde tekst: ‘Ons Mam’. 

In dát geval zou ik bij de editie van volgend jaar graag van de partij willen zijn. En dan ben ik zélfs bereid om er €6,- voor te betalen. Dat kan ik dan namelijk als ‘bezoeken voorstelling collega humorist’ weer aftrekken van zijn eigen belastingen…

 


Oh Oh Barbie

Geplaatst op: 12-7-2017

Deze column is eerder geplaatst in weekblad Privé van week 28.

Ik moet bekennen dat ik groot fan ben van Barbie. Niet van de pop maar van de echte Oh Oh Cherso Barbie. En dat komt omdat ik stik jaloers ben op haar schaamteloosheid. Zo heeft Barbie haar complete bevalling destijds laten registreren door een heuse cameraploeg. Ik schaam me al als iemand ziet dat bij het praten een spuugje uit mijn mond ontsnapt.

Heerlijk die ongeremde ijdelheid van deze reality-ster. Ik vind het serieus gênant om op te biechten dat ik soms voor de spiegel de lange haren uit mijn wenkbrauwen knip. Barbie vertelt zonder enige gêne dat ze een schaamlipverkleining overweegt. Wat ik overigens wel vreemd vind omdat Barbie wil lijken op een Barbiepop, en die wordt nu eenmaal óók altijd geleverd met een overdreven grote doos. Maar dat terzijde. 

Het laatste nieuws is dat Barbie een nieuwe vriend heeft. En even spontaan en open als Barbie zelf. Hij heet Rolf Tangel en is porno-acteur. Misschien kent u hem. Hij kwam een paar maanden geleden namelijk in het nieuws vanwege zijn omstreden Walibi-wachtrij-wip. Ironisch dat door zijn klokkenspel er nu bij ú een belletje gaat rinkelen.

Hij vertelde laatst vol trots dat Barbies voorgevel inmiddels is opgepompt tot, pak ze beet, 800 cc. Goedkoop zijn kost nu eenmaal veel geld. En wie het breed heeft, laat het breed hangen luidt het gezegde.

Rolf liet echter vorige week weten dat hij uit liefde voor Barbie zijn baan als succesvol porno-acteur tijdelijk in de wilgen heeft gehangen, en nu werkt in een benzinestation. Ook iets met pompen, maar dan tóch een stukje netter. Wat een prachtig gebaar van Rolf.

En blijkbaar ben ik niet de enige die zo ontzéttend kan genieten van deze twee heerlijke authentieke impulsieve jongelingen. Filmproducente Kim Holland heeft het stel nu benaderd om sámen auditie te komen doen voor tóch weer een nieuwe pornofilm. ‘Kim Holland’s got talent’ zeg maar. En schijnbaar heeft het tweetal daar wel oren naar. En dat ondanks het feit dat Rolf aan 1 oor doof is. Wat op zich weer heel logisch is met zo’n hobby. Mijn ouders waarschuwden mij daar vroeger al voor. Het gerucht van deze mogelijke grote-mensen-film schoot bij de huidige echtgenoot van Barbie, Michael van der Plas, echter in het verkeerde keelgat. En dat is bij dat type films natuurlijk niet de bedoeling.

Kortom genieten dit. Ik zou willen dat ik af en toe zo teugelloos was. Heerlijk...


STEM

Geplaatst op: 5-7-2017

Deze column is eerder geplaatst in weekblad Privé van week 27.

Afgelopen weekend werden twee van de vier Wembley megaconcerten van Adele in Londen afgelast. Adele had namelijk last van haar stem. “Weet zij ook eens hoe dat is” was mijn eerste gedachte. Want om heel eerlijk te zijn heb ik al jaren last van haar stem. Ik vind haar liedjes net zo opwindend als een gemiddelde aflevering van Max geheugentrainer.

Ik denk dan ook dat de 190.000 fans die een kaartje hadden voor één van die twee afgelaste concerten uiteindelijk de winnaars zullen zijn. Want wat hebben ze nou eigenlijk gemist? Weinig. Een kolossaal stadion optreden waarbij ze in de verte een minuscuul mensje foutloos een greatest hits cd horen afwerken. Bij een Adele concert gebeurt namelijk he-le-maal niks spannends. Afgelopen oudjaarsnacht heb ik vanuit mijn bed een Adele concert op tv gekeken. Gewoon omdat ik zo dronken was dat ik de zapfunctie op mijn afstandsbediening niet onder controle kreeg.

En eerlijk is eerlijk; de concertregistratie was prachtig. Adele’s stem werkelijk loepzuiver en de begeleidingsband zo strak als het achterwerk van Doutzen Kroes. Kortom, het was intens saaie saaie saaie tv. Het was goed dat Adele’s rechterhandje af en toe hysterisch wapperend haar lange noten accentueerde, anders had ik waarschijnlijk na 10 minuten boos met Ziggo gebeld omdat ‘het beeld weer eens bleef hangen’. 

Nee, een doorsnee Adele concert biedt op wat fuck-scheldkanonnades na weinig spektakel. Geen man zwaaiend met een machete zoals bij Justin Bieber. Of vette ophef zoals op het muziekfestival ‘Oosterhout Live’ afgelopen zaterdag. Daar werd volkszanger Frank Verkooyen midden in een Hazes Medley van het podium getrokken omdat André Hazes Junior zelf óók geprogrammeerd stond. En blijkbaar mag je dan geen Hazes nummers zingen. Ik kijk tenminste de volgende keer wel uit als ik ergens in een kroeg ‘Een beetje verliefd’ wil gaan meeschreeuwen. Voor je het weet word je op straat geknikkerd omdat er toevallig een Hazes-telg binnen staat.

Maar goed, het zijn dus dat soort ‘incidenten’ die concerten uiteindelijk memorabel maken. En die Adele fans die in eerste instantie teleurgesteld waren, hebben nu de rest van hun leven op verjaardagsfeestjes een boeiend verhaal te vertellen. ‘Dat afgelaste Wembley concert van Adele in Londen? Daar had ik dus mooi een kaartje voor!”

Een verhaal dat sowieso een stuk spannender is dat het verhaal van de fans die op een van die concerten waren die wél doorgingen…